دریا

نگیرد دل قرار در اضطرابی
کویرم دل نبندد برسرابی
اگر پایی پیاده آ به ساحل
لبِ آرامشِ دریای آبی

جهان بومست وما نقاش آنیم
گهی زردش گهی سرخش کشانیم
واین اندیشه ها هم نقش هایش
بیا آبی برآن بومش نشانیم

هر آن کس در درونش عالمی ساخت
یکی دریا یکی شهر غمی ساخت
خوشا آن کس که در این عالم ذهن
برای غصه ها جای کمی ساخت ...

#عباس رحیمی